Che Vaghte Raftan Bood

راه های دورو چشمای کورو گریه‌ی بی وقفه با تمام وجودو

لرزش دستو دیدن زجه های زنده های مستو

کارای عجیب با ناله های وخیم 

واسه‌ی گل رز خوابیده تو زمین

نم نم بارون و  این دلی که نمیگیره آروم

 آخه تو بودی عاشق بارون

صبحا دارم شعر مینویسم شبا همش اشک به چشم

نگام به عکس رو میز میکنم باحات دردِدل

با هیچی سرپا نمیشم حتی سرمی که وصل بم 

یعنی دیگه نمیبینمت این دل خیلی تنگته

ولی ازت یه گله دارم مگه نمیگفتی عاشقمی

پس چرا الان ولم کردی تو این چاه عمیق 

تو گفتی حالا زوده واسه رفتن، نمیری

میگفتی ارزوته، که نوتو ببینی

همه بم میگن بهتر میشی چرا پس نمیشه حالم خوب

آخه قربونت برم این چه وقت رفتن بود

تو الان با رفتنت غمو گذاشتی روی دوشم 

ولی من حتی نمیتونم واست مشکی بپوشم

اصلا مثل قبلم نیستم افتادم مثه پادری

زندگیم عوض شده از اون خبر آخریت

حتی با این که اصلا به هیچی ندارم باوری

ولی میخوام شکایت کنم از اون بالاسری

بدونه تو زندگی واقعا خیلی سخته برام

حسرت اسمت روی گوشیم میمونه باهام

الان حتی خنده هامم همش دارن با اشک میان

نمیتونم باور کنم یه عیوبی طاقت میخوام

دیگه یه طوری شده اشکم میاد فلبداهه

همش یه گوشه تنها نشستم من چشم به راحت

من موندم و خستگی از این دنیای دروغین

ولی تو الان خوابیدی آروم دور از این همه شلوغی

ولی تو الان خوابیدی آروم دور از این همه شلوغی

مامان ببخش اگه من سردبودم

مامان ببخش اگه از سنگ بودم

مامان دلم ولت کرده بود از خوشی

مامان ببخش اگه حتی بد بودم

ببخش 

منو اگه ازت دور بودم اگه نمیدیدمت اگه کور بودم

اگه نبودم وقتی میخواستیم 

مامان لایق عشقت نبودم