Eshgh Asan Nadarad

آن بهاران کو

آن روزگاران کو

زیر باران آن حاله پریشان کو

باز آن منه آسیمه سر بی بالو بی پر مانده

جای تنهایی در سینه ها مانده

رفته مجنون آن لیلا به جا مانده

از مستی و مینا و می اشکی به ساغر مانده

گفتم این آغاز پایان ندارد

عشق اگر عشق است آسان ندارد

گفتی از پاییز باید سفر کرد

گر چه گل تاب طوفان ندارد

آنکه لیلا شد در چشم مجنون

هم نشینی جز باران ندارد

گفتم این آغاز پایان ندارد

عشق اگر عشق است آسان ندارد

گفتم این آغاز پایان ندارد

عشق اگر عشق است آسان ندارد