Power

پیچ و خمِ رابطه مون که کمتر از هراز نیست

اما تا وقتی عشق هست، مجال اعتراض نیست

پنجره های چشم من جز تو به هیشکی باز نیست

واسه گذشتن از شبم آغوشت آخرین پله

هر رنجیم که باشه با تو قابل تحمله

تو که رو پات وایسی زمین رو نقطه ی تعادله

دلواپسم نشو اگه

غم گونه مو تر می کنه

هرچی نمیکشه منو

منو قوی تر می کنه!

صدای پات نوستالژی صدای تیله بازیه

موزارت توی حنجره ت مشغول تک نوازیه

سکوت تو یه حرکت خودجوش اعتراضیه

بی تو زیر هر قدمم یه چاله نه! یه دره بود

رسیدی وقتیکه امید من بهت یه ذره بود

تو سینه ی سنگی تو قلب یه بچه بره بود