Avareh

بهم می گفتی که دنیا سیاه نیست

خدا قد تمومِ آسمونه

می گفتی می شه با هم پناه باشیم

واسه هر آواره از شهرُ خونه

می گفتم با چشات دنیا می سازم

یه دنیایی که تو مرزاش پلیس نیست

بدونِ تیرُ ترکش ، فقرُ وحشت

یه جا که برّه هاش پُخته تو دیس نیست

می گفتی دستِ ما با هم یه دریاست

می ریم تا دریاچه ی ارومیه !

نمی ذاریم خشک شه کارونُ هامون

نمی شیم اسیرِ حرفِ یومیه !

می گفتم بودنِت تنها دلیله

واسه آتش بَسِ جنگایی که هست

یه بادبادک بودم تو آسمونِ

نگاهِ کودکِ جامعه ای پست

تو امّا قد این حرفا نبودی ، به دستای تو دستام بی گره شد

همیشه تا عمل چند قدمی بود ، تو رفتیُ منُ دنیای بی خود

دماغم پُر شده از یه تعفّن ، تو این روزایی که کسی نمونده

کسی که دستِ اون تو دستِ من بود ، یه دنیا دردُ تو سرم کوبونده