In Booye Morde Nist

این بوی مُرده نیست ، بوی تعفنه

بوی سکوتِ من ، پُشتِ تلفنه

تو داد می زنی : فردای من کجاست ؟

! من ساکتم هنوز ! این دردِ ما دو تاست

من خسته از خودوُ ... دنیای پیشِ رو

باید تموم بشه ، هر چی بگو مگو

تو گیجِ بودنی ، تو شهرِ آدما

من فکر یه اُتاق ، دور از سر وُ صدا

وقتی که پیشمی ، رو تخت بی لباس

تو حرف می زنی ، سیگار می کشم

دست می کشی به من ، می چسبی به تنم

هر روز که می گذره من دورتر می شم

!باور نشد برام ، زنده م برای چی ؟

من لِه شدم مثه ، مورچه ، تو راهِ کی ؟

این شهروُ آدماش ، پا می ذارن رو هم

به هم دروغ می گن ، حتا تو هم می گی