Titre Khabar

انگار یه بوسه از لبات ، آغاز هر تحمله

آرامشِ عجیبِ من ، مدیونته ، بی هیچ گله !

روزایی که دنیای من ، خلاصه توی خبرهاست

ریحانه پای داره وُ ، غنچه نمی دونم کجاست

شاگرد هشت نُه ساله ای ، می فهمه وُ لواط می خواد

وقتی که زخم عادی شده ، تو کوچه های شین آباد

عده ای که خدا می شن ، حکم می کنن اجرا می شه

حق با اوناست روی زمین ! قاضی داره خدا می شه

آدم به جایی می رسه ، که نون بُریدن راحته

اسید می پاشه رو کسی ، که از دستِش ناراحته

تیر خلاصی می زنه ، داعش به کُشتن مومنه

تو این جهنم خبر ، فقط تفنگ حرف می زنه

چشمامُ قرمز می کنه ، هوای سرد آزادی

کوبانی تو آغوشمه ، می رم به سمت آبادی

تنهایی مُ سر می کُنم ، با زخمای خیلی بزرگ

شاید همینه زندگی ، قلمروِ غالبِ گرگ !

من با برادرِ سعید ، یه جا یه هو اعدام شدم

صُب خوب بودم مثلِ همه ، شب تو خبر اعلام شدم

امروز یه آگهی زدم ! کم نیست ببین ! پنج سالمه !

مادر منُ بفروش ! شاید ، خونه بشم واسه همه !

چند ساله حالِ من بَده ! تو سلولِ هشت متری ام

مثلِ حالِ سیُ سه پُل ، نتیجه ی بی فکری ام

دنیامُ با ترس می کشم ، از نارفیق پُشتِ سر

از اینکه دارم کَم کَمَک ، خودم می شم تیترِ خبر !

من با سرانگشتای تو ، دنیایی از ترس می کشم

با لاکِ سبزِ ناخُنِ ت ، خودم رو به حبس می کشم

گاهی تنم می لرزه از ، این فکرای غیرِ مجاز

انگار که گُنجشکی می شم ، تو پنجه های سفتِ باز

من خواب می بینم این روزا ، صد تا تبر دورم زدن

هی می زنن هر جا میآد ، تبرها می خندن به من

بغض می کنم وقتایی که ، تعبیرِ خوابم روشنه

خدا به قد حرف شده ! آدم با آدم دشمنه

گریه ام می گیره وقتی که ، فکر می کنم تموم شدم

وقتی برای عده ای ، غصه خوردم حروم شدم

امّا هنوز با فکرِ تو ، یه جای این دنیا خوبه

وقتی تو اینجا پیشمی ، انگار کمی اینجا ، خوبه

انگار یه بوسه از لبات ، آغاز هر تحمله

آرامشِ عجیبِ من ، مدیونته ، بی هیچ گله !