Kalaagh

هوا آن سوی چشمانم بارانیست

سکوتان تحفه رنجی پنهانیست

به شب آغشته می ماند خورشیدم

فرازِ تپه ای ماهی پیدا نیست

صدایی از درون با من می گوید

شروعِ فصلِ بی رحم تنهاییست

پر می زند بر بامم سیاهِ کلاغ و شب

به ویرانه ها می مانم خانه بی چراغ و تب

می سوزدم می کوبد به در دست سرد باد

جز رفتنت تصویری نمی آورم به یاد

هوا آن سوی چشمانم بارانیست

سکوتم تحفه رنجی پنهانیست

هوا را پنجه می سایم، می بینی

نفس اطرافِ دستانم پیدا نیست