Havaye Tazeh

سقف خونم طلای ناب،

زیر پاهام حصیر سرد،

تو دست من سیب گلاب،

اما دلم، پره ز درد.

مث درخت بیدکی تکیمو دادم به کسی‌،

شدم درختی تو کویر، تنها و خشک یه اسیر.

اما یه روزگاری بود پدربررگمون میگفت:

بهشت همین دنیای ماست.

عشقو صفا، اما کجاست؟

مث درخت بیدکی، تکیمو دادم به کسی.

شدم درختی تو کویر، تنها و خشک یه اسیر.

می‌خوام دیگه رها بشم.

ساده و بی‌ ریا بشم.

زمینمو شخم بزنم.

نه بد بشم نه خوب بشم.