Khak

تن تو نازک و نرمه مث برگ

تن من جون میده پر پر بزنه زیر تگرک

دست باد پر میده برگُ رو هوا

ما من موندنیم تا برسه دستای مرگ

نفسم این خاکه خون گرمم پاکه

نفسم این خاکه خون گرمم پاکه

من از تبار پاک آریایی

قشنگ ترین قصیده ی رهایی

هوای عشق تازه نیست تو رگهام

تن نمیدم به رنگ کَهرُبایی

نفسم این خاکه خون گرمم

نفسم این خاکه خون گرمم

واسه رفتن خیلی دیره

تن من اینجا اسیره

خاک اینجا چه عزیزه عاشق قدیمی پیره

من از تبار پاک آریایی

قشنگ ترین قصیده ی رهایی

هوای عشق تازه نیس تو رگهام

تن نمیدم به رنگ کهربایی