Bot

منظره های رفته را پنجره پر نمیکند

جای تو را در این غزل خاطره پر نمی کند

کی به ترانه می رسد بغض شکسته در گلو

با تو بهار حسرتم بی تو خزان آرزو

مرا ببخش خوب من که خواهشت نمی کنم

بت منی ولی دگر پرستشت نمی کنم

برو نمان، نمان برو که تکیه گاه نیستی

شریک خانه ای ولی رفیق راه نیستی

کسی که تن سپرده گناه شد منم نه تو

کسی که در شب جنون تباه شد منم نه تو