Vasiat Nameh

اینترو

زندگی کردن من ، مُردن تدریجی بود

آن چه جان کند تنم ، عمر حسابش کردم

ورس 1

جای شُکر ، زندگی‌ سخت ، شیرینیاشم برات بی‌ مزه و تلخ

جای مُشتات روی دیواره ، قدِ روزایی که پشت میله بودی تو دخمه

رنگِ قهوه‌ای به رویاهات ، هدیه می‌کنن ، توی غم‌هات شادن !

آدم فروشای عشق خال ، اَدای یه رفیق ، یه خائن که همیشه باهاتِ

که از زن کمترن ؛ نه پ ، کی‌ میگه مَردی به اون لامصبِ لای پاهاتِ

وطن فروشای سینه چاک ؛ منظورم و فهمیدی؟ حلِ چشاتِ

وصیت ، یه نصیحت ، یه حرف مشتی‌ ، دُرست مثل قرص خوابِ

حکم لالایی واسه نسلی که رو به انقراض ِ به زور شلاق رامِ

کمی‌ مغرور ، یه کمی‌ غُد ، از هر خری ، دیگه نسازیم بُت

باید به خودت بیایی ، لازمِ شُک ، اگر مثل من زندگیت شده شبیه جُک

اوترو

وصیت ، یه نصیحت ، خیلیا عشق پریدن دارن ، ولی نمی تونن بپرن

ولی هیچوقت نمی تونن بپرن ، شبیه جک ، این یک وصیته ، واسه تو

همیشه خائن از بین خودمونه