Metro

یه راهه که با یک سفر میرسم

تو این دنیا انگار نزدیکمی

ازینجا به زودتر میرسم

به جایی رسیدم که مقصد تویی

که مقصد تویی و دلِ من خوشه...

قطاری که راه رو میدونه کجاست

کدوم خط منو سمت تو میکِشه

دلم روشنه توی هر ایستگاه

به خونه تو رگ های تهرون شدن

به مقصد که میدونه آزادیه

به راهیه دروازه شمرون شدن

دلم قرصه قرصه که این بار هم میاد میبره راس ساعت منو

کدوم سوت، سوتِ قطاره توِ

دو دل کرده دروازه دولت منو

قطارم رسید و دلم پر کشید

که میدونه آزادی تو مشتمه

سرم رو میچرخونم انگار که

تمومه وطن مثله کوه پشتمه

دلم مثل تجریش میدون میخاست

دلم با شلوغیه شهر قد بود

یه راه رو نشون کرد و وا شد دلم

یه راهی که زیره سرِ شهر بوووود...