Khiabanhaye Deltangi

این شهر را باور نمی کردم

ایکاش حالم با تو بهتر بود

یا شهر من یک شهر دیگر بود

شهری که گم کرده صدایش را

هی می شمارد برجهایش را

شهری که زنهایش بی آوازند

مردانش آسان دل نمی بازند

شهری که رفته در غبار و دود

شهر عروسک های خواب آلود

روزی که معصومانه گل چیدیم

تنهایی هم را نفهمیدیم

ماندیم تنها خسته از تردید

گلهایمان در دستمان خشکید

ما در قفس گفتیم آزادیم

ما گل به دست هم نمی دادیم

جای نوازش زخم می خوردیم

ما زندگی کردیم یا مردیم؟

این شهر روزی جای ماندن بود

یک نیمکت جای تو با من بود

چشمان ما دریای خواهش بود

دستان ما فکر نوازش بود