Ganje Nahan

آمد بت میخانه تا خانه برد ما را بنمود بهار نو تا تازه کند ما را

بگشاد نشان خود بربست میان خود پر کرد کمان خود تا راه زند ما را

صد نکته دراندازد صد دام و دغل سازد صد نرد عجب بازد تا خوش بخورد ما را

رو سایه سروش شو پیش و پس او می‌دو گر چه چو درخت نو از بن بکند ما را

گر هست دلش خارا مگریز و مرو یارا کاول بکشد ما را و آخر بکشد ما را

چون ناز کند جانان اندر دل ما پنهان بر جمله سلطانان صد ناز رسد ما را

بازآمد و بازآمد آن عمر دراز آمد آن خوبی و ناز آمد تا داغ نهد ما را

آن جان و جهان آمد وان گنج نهان آمد وان فخر شهان آمد تا پرده درد ما را

می‌آید و می‌آید آن کس که همی‌باید وز آمدنش شاید گر دل بجهد ما را