Hejrat

با سقوط دستای ما در تنم چیزی فرو ریخت

هجرتت اوج صدامو از فراز شاخه آویخت

ای زلال سبز جاری جای خوب غسل تعمید

بی تو باید مرد و پژمرد زیر خاک باغچه پوسید

فصلی که من با تو ما شد فصل سبز خواهش برگ

فصلی که ما بی تو من شد فصل خاکستری مرگ

تو بگو جز تو کدوم رود ناجی لب‌تشنگی بود

جز تو آغوش کدوم باغ سایه‌گاه خستگی بود

بی تو باید، بی تو باید تا نفس دارم ببارم

من برای گریه کردن شونه‌هاتو کم می‌آرم

چشم تو با هق‌هق من با شکستن آشنا نیست

این شکستن بی‌صدا بود هر صدایی که صدا نیست

ای رفیق ناخوشی‌ها، این خوشی باید بمیره

جز تو همراهی ندارم تا شب از من پس بگیره