Shab Shekan

وقتی تو شب گم میشدم ، ستاره شب شکن نبود

میون این شب زده ها ، کسی به فکر من نبود

وقتی تو شب گم میشدم ، هم خونه خواب گل میدید

هم سایه از خوشه ی خواب، سبد سبد خنده میچید

اواز خونه کوچه ها ، شعراشو از یاد برده بود

چراغها خوابیده بودن ، شعلشونو باد برده بود

اخ اگه شب شیشه ای بود ، پل به ستاره میزدم

شکسته اینه ی شبو نیزه یه خورشید میشدم

اخ اگه مرگ امون میداد ، دوباره باغ میشدم

تو رگ یخ بسته ی شب نبز چراغ میشدم

وقتی تو شب گم میشدم ، ستاره شب شکن نبود

میون این شب زده ها ، کسی به فکر من نبود

اخ که تو اقیانوس شب ، سوختنمو کسی ندید

تو برزخ بیداد شب ، کسی به دادم نرسید

وقتی تو شب گم میشدم ، دلم میخواست شعله بشم

رو سایه های یخ زده ، دسته نوازش بکشم

دلم میخواست اشتی بدم ، تگرگو با اقاقیا

خورشید مهربونی رو ، مهمون کنم به خونه ها

اخ اگه مرگ امون میداد ، دوباره باغ میشدم

تو رگ یخ بسته ی شب نبز چراغ میشدم