Marham

زخمی تر از همیشه از درد دل سپردن

سرخورده بودم از عشق در انتظار مردن

با قامتی شکسته از کوله بار غربت

در جستجوی مرهم راهی شدم زیارت

رفتم برای گریه رفتم برای فریاد

مرهم مراد من بود کعبه تو رو به من داد

ای از خدا رسیده ای که تمام عشقی

در جسم خالی من روح کلام عشقی

ای که همه شفایی در عین بی ریایی

پیش تو مثل کاهم تو مثل کهربایی

هر ذره از دلم را با حوصله زدی بند

این چینی شکسته از تو گرفته پیوند

ای تکیه گاه گریه ای هم صدای فریاد

ای اسم تازهء من کعبه تو رو به من داد

من زورقی شکسته م اما هنوز طلایی

طوفان حریف من نیست وقتی تو ناخدایی

بالاتر از شفایی از هر چه بد رهایی

ای شکل تازه ی عشق تو هدیه ی خدایی

با تو نفس کشیدن یعنی غزل شنیدن

رفتن به اوج قصه بی بال و پر پریدن