Chatre Khorshid

باغ بی برگی من از تاریکی پا به دنیای پر از نور گذاشت

رفت از ذهن زمین سالی که رنگ دلمرده‌ی تنهایی داشت

شاخه‌ها غرق فراوانی گل، ریشه‌ها دست در آغوش زمین

رودها تا دل دریا روشن، آب‌ها تا سر چشمه شیرین

برگ می‌رقصد و باد از غوغا سر بی تابی باران دارد

باغ من خستگی طولانی از تماشای زمستان دارد

نهر آبی که در این آبادی است بذر امید در این خاک بکاشت

غرق بی تابی گندم‌ها شو، فکر دلتنگی این مزرعه باش

زیر آرامش چتر خورشید، رقص بی تابی نور و سایه است

سهم آبادی این تابستان رونق باغچه‌ی همسایه است

رونق باغچه‌ی همسایه است