Ranandegi Dar Masti

به ساقیای ارمنیه پیر راضیه

وقتی که زندگی یه تاتر مزخرفه

تنها به جرعه های فراموشی دلخوشم

راسکول نیکف یه پیرزنو شقه کرده و من،

با اون تبر فرشته الهام و میکشم…

هی مست میکنم مثه یه بطریه شراب

که وقتی پاش بیافته یه کوکتل مولوتوفه

یه مجرم فراری شدم که تو زندگیش

درگیره یه گریز بدون توقفه

فرقی نداره جاده چالوس و راه قم

من مستی ام که خوش داره رانندگی کنه

یه ماهی که تو اکواریوم زار میزنه

تا توی اشکهای خودش زندگی کنه

باید تلو تلو بخوری این زمونه رو

وقتی که مست نیستی به بن بست میرسی

تو مستی آدما دوباره مهربون میشن

حتی برادرای توی ایست بازرسی

میخندن و به دست تو دستبند میزنن

راهو برای بردن تو باز میکنن

تو دام مورچه ها به سلیمان بدل میشی

قالیچه ها بدون تو پرواز میکنن

این بار چندمه که به یه جرم مشترک

هشتاد تا ضربه شلاق پشتتو هاشور میزنه

برگرد خونه حتی اگه با خبر باشی

تنها دل خودت واسه تو شور میزنه

تو یه گلایلی که تو این سرزمین شوم

راهت به قبر و سنگ گرانیت میرسه

هر روز به قتل میرسی و شعر تو فقط

به انتشار شعله کبریت میرسه