Digar Nist

بعد هر شام، سحر بود، ولی دیگر نیست

درد ما زود گذر بود، ولی دیگر نیست

مثل کبریت تری در دل گندمزارم

در سرم فکر خطر بود، ولی دیگر نیست

شیر پیر قفسم، بی خبر از بیشه ی خویش

چشم من خیره به در بود، ولی دیگر نیست

عشق آموخت مرا طور دگر خندیدن

عشق هم طور دگر بود، ولی دیگر نیست

جنگلی بودم و خشکی جگرم را سوزاند

ترسم از زخم تبر بود، ولی دیگر نیست

خواستم پر بزنم، سنگ مرا پرپر کرد

اندکی شوق سفر بود، ولی دیگر نیست

آه از این درد که هر بار زمین می خوردم

دست او بال و پرم بود، ولی دیگر نیست

شیر پیر قفسم، بی خبر از بیشه ی خویش

چشم من خیره به در بود، ولی دیگر نیست

عشق آموخت مرا طور دگر خندیدن