Hejrat (Taraneh)

فصلی که ما بی تو من شد

فصل خاکستری من

تو بگو جز تو کدوم رود

ناجی لب تشنگی بود

جز تو آغوش کدوم باد

سایه گاه خستگی بود

بی تو باید بی تو باید

تا نفس دارم ببارم

من برای گریه کردن

شونه هات رو کم میارم

چشم تو با هق-هق من

با شکستن آشنا نیست

این شکستن بی صدا بود

هر صدایی که صدا نیست

ای رفیق ناخوشی ها

این خوشی باید بمیره

جز تو همراهی ندارم

تا شب از من پس بگیره

با تو بدرود ای مسافر

هجرت تو بی خطر باد

پر تپش باشه دلی که

خون به رگهای تنم داد

فصلی که من با تو ما شد

فصل سبز خواهش برگ

فصلی که ما بی تو من شد

فصل خاکستری من

فصلی که من با تو ما شد

فصل سبز خواهش برگ

فصلی که ما بی تو من شد

فصل خاکستری من

مرا ببخش ای یار

با صورتکی که حتی آیینه بازش نمی شناسد

چگونه به میعادگاه بیایم

مرا ببخش ای یار!

دیگر توان آمدنم نیست

با چشمانی که ندارم چگونه تو را دیدار توانم کرد

با دهانی که نیست

چگونه بوسیدنت میسر است

برای دوباره دیدن تو هیچ ندارم

مرا ببخش ای صاحب همه چیز

ای همه کس

ای عزیز