Faramooshiha

آشیان تهی ‌دست مرا

مرغ دستان تو پُر می‌سازند

آه مگذار که دستان من آن

اعتمادی که به دستان تو دارد

به فراموشی ها بسپارد

در میان من و تو فاصله‌هاست

می‌توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری

می‌توان از میان فاصله‌ها را برداشت

دل من با دل تو

هر دو بیزار از این فاصله‌هاست

تو به اندازه‌ی تنهایی من خوشبختی

من به اندازه‌ی زیبایی تو غمگینم

سینه‌ام آینه‌ای‌ است، با غباری از غم

تو به لبخندی از این آینه بزدای غبار

آشیان تهی ‌دست مرا

مرغ دستان تو پُر می‌سازند

آه مگذار که دستان من آن

اعتمادی که به دستان تو دارد

به فراموشی ها بسپارد