Monzavi

خودم وُ دور کردم از چشمات

که بیفته تبِت از آغوشم

از همون شب موهام سفید شد وُ

از همون شب سیاه می پوشم

ترک کردم هوای دختری وُ

که هواییم کرده بود چشاش

توی تب سوختم نفهمیدی

تبِ واگیرِ من مراقب باش

فکر کردی تمامِ مشکلت وُ

تو یه آغوشِ گرم حل کردی ؟

نه عزیزم ، کدوم آرامش ؟

منِ دیوونه رو بغل کردی

همه می گن که مردا معمولا

زیرِ آوارِ غم قَوی می شن

بعضی از مردا اما می شکنن

شکلِ شعرای منزوی می شن