Bar Baad Rafteh

بهشتم گُم شده بر باد رفته

صدام کن اسمِ من از یاد رفته

صِدام کن بی صدات از دست میرم

نذار از ترسِ تنهایی بمیرم

دلم آوازه کولی وار میخواد

دلم آغوشِ گندم زار میخواد

من از دلبستگی ها زخم خوردم

دلم یه عشقِ بی آزار میخواد

خواب دیدم ، آسمون از چَشمِ ماه افتاده بود

خونِ من از گوشه ی چَشمِ تو راه افتاده بود

خواب دیدم ، سایه ای بودم که همراهی نداشت

تووی خوابم یه فرشته بال هاشو جا گذاشت

چه حالی داره حسِ پَر کشیدن

یه دریا رو یه جرعه سَر کشیدن

با چشمِ بسته آدم ها رو دیدن

به تو قبل از دو راهی ها رسیدن

چه بد حالیه حسِ بی پناهی

زمین افتادن از بی تکیه گاهی

تصور کردنای اشتباهی

رسیدن از سیاهی به سیاهی