Shabe Sepid (2)

ستاره تا سحر

و سه گام تا غزل،

من، تو

ما ...

سه روز پر امید،

سه روز سهمگین

سه صبح پر امید،

سه شام غمگین

سه یار که از قدیم،

همیشه با همیم؛

من،

تو

و همان درد عمیق

سه گام اولش،

سخت بودُ تلخ

سه گام بعدیَش،

بسی پر است از امید ...

برای بودنت،

ستاره بستمُ

بجای ماندنت،